| تبليغات | X |
|
باز بايد سرنوشت از سرنوشت ...
|
|
آرشیو وبلاگ نوشته های پیشین آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 دوستان مها حنا ترقه ایپک جوکر عماد قافیه سویدا آرتاوریژ عمولی عینالی احسان نم باران کشکول ساهاک پاواروتی حزب خر ایشیقلق ظلم نامه پرسپکتیو چرکنویس آب و آتش فصل دیگر فصل هیوا تبریز و من بی خوابی بیا تا برویم غریب نیلی قهوه گردی دست خیال كاغذ كاهي مادر روحانی سینما و من نسیم شمال اسفندگان نو قهوه و سیگار من و سایه ام شازده کوچولو ارتش سایه ها کارنامه ی بردگی یاداشت های من عشق و دلدادگی من اینجا مینویسم درد دلهاي من و خدا یاداشت های پراکنده 
|
از او بسیار گفته اند در طول قرنها ... چه مدح ها و ثناها و چه مرثیه ها و نوحه ها که گفته شده و بی هیچ تاثیری از ذهن ها پاک شده است ، چه بیهوده گویی ها که مخاطب را به بیراهه برده و چه یاوه گویی ها که بسیاری را از این خانه فراری داده است ... اعتراف می کنم دو مورد در نوع نگرش من به این واقعه تاثیر بسزایی داشته اشت : اول فیلم " روز واقعه " و دوم این چندین بیت از مثنوی بیات نینوا سروده احمد عزیزی : ای زمان محکوم محرومیت ات ای زمین تاوان مظلومیت ات خاک عالم تا ابد گلگون توست از خدا تا خاک رد خون توست تو به خاک و خون کشیدی تیغ را با رگان خود بریدی تیغ را لاشه زنجیر در راه تو ماند نعش خنجر در گلوگاه تو ماند ماند جای سینه ات بر تیرها تا ابد زخم تو بر شمشیرها
|