قبل نوشت : امیدوارم با خواندن این مطلب به تریج قبای هیچ کسی بر نخورد ...

اصولا ما ایرانی ها انسانهای آداب دان  ، خوش برخورد  و خوش رفتاری هستیم و کسی نمی تواند منکر این قضیه شود ... اگر قبول ندارید یک سری به ادارات بزنید و یا در فروشگاهی هنگام خرید مثلاً پیراهن چندین نوع را امتحان کنید و یا هنگام سوار و یا پیاده شدن از تاکسی کمی درب تاکسی را محکم بزنید تا به اینکه انسانهای خوش برخورد و آداب دان و خوش رفتاری هستیم پی ببرید ...

دو سه روز قبل هنگام  خرید نرم افزاری وقتی در قبال شنیدن قیمت نرم افزار به شوخی به صاحب فروشگاه  گفتم : چقدر گران ؟ ...  فروشنده در کمال خوش برخوردی پاسخ داد : می گم  ارزانش کنند ... من نیز که طبیعتاً واجد همان آداب (  خوش رفتاری و خوش برخوردی ) هستم به او گفتم : حتماً همین کار را بکن ... و اگر کمی در آن فروشگاه می ماندم شاید کار به زد و خورد هم می کشید چرا که ما انسانهای خوش برخورد و آداب دانی هستیم ...

این یک حقیقت است که نیاکان و اجداد ما دارای فرهنگ و آداب و سنن قابل احترام و شایسته ای بوده اند اما این واقعیت را هم نمی توان انکار کرد که ما گند زده ایم به تمامی آن فرهنگ و سنن و اعتقادات ... مدام دم از بهترین مردم ، بهترین تماشاگر ، بهترین فرهنگ ، مردم همیشه در صحنه ، مردم مومن و مندین و از این گونه اراجیف می زنیم و به خورد همدیگر می دهیم و بدیهی ترین امور را آشکارا نفی و نهی می کنیم (کافی است دو سه روز همین شب عیدی در کوچه و بازار و ادارات و خیابانها گشت بزنید تا این بدیهیات را ملاحظه فرمائید ) در حالی که در نگاهی گذرا به همین دو سه سال گذشته به وضوح پس رفتهای فرهنگی و اعتقادی را می توان مشاهده نمود ... نمی دانم کسی می تواند به این سوال ساده پاسخی داشته باشد یا نه : که اگر ما بهترین  هستیم ( در تمامی زمینه ها همانگونه که می گویند ) چرا هر سالمان دریغ از پارسال است و ...

گویند در بلاد کفر  و استعمار و استثمار ، آنجایی که بویی از انسانیت نبرده اند و انسانها ارزشی ندارند و ایمان و اعتقادات یعنی کشک ، وقتی برای خرید به فروشگاهی وارد می شوید فروشنده ها از این که آن فروشگاه را برای خرید انتخاب کرده ای از تو سپاس گذاری می کنند و هنگام خروج نیز هر چند چیزی هم نخریده باشی آرزوی دیدار مجدد شما را می کنند ...

فردی که مقیم یکی از همین بلاد است روایت می کرد که روزی در اتوبان در حال مسافرت از شهری به شهر دیگر بودم که از پنجره اتومبیل آشغالی را به بیرون پرت کردم ... اتومبیلی که در حال سبقت از من بود با اشاره دست به من فهماند که کار اشتباهی کرده ام ، من نیز با اشاره دست به او حالی کردم که برو گم شو  و یا ( فحش ) ... چند روز بعد احضاریه ای بدستم رسید که مرا به دادگاه فرا خوانده بود . با کمال تعجب به دادگاه مراجعه کردم و دیدم همان راننده کت و شلوار پوش و کراوات زده ، تر و تمیز آنجا منتظر نشسته و از اینکه حقوق شهروندی را رعایت نکرده ام از من شکایت کرده است ... پس از پرداخت جریمه ای سنگین تازه بعد از سالها فهمیدم که در چه سرزمینی زندگی می کنم ...

 پی نوشت : مخلص جان ، دوست دیرین و آقای افتخار ، هنرمند با دانش و فهیم  ، هر دو برایم عزیز و قابل احترام اید... بهمین دلیل کامنت هر دو را از بخش نظرات پست قبل حذف نمودم ...