توی شلوغی به زور خودمو چپوندم به صندلی عقب تاکسی ، یه دختر هم با زرنگی تمام از درب طرف راننده پرید روی صندلی عقب ، مرد میانسالی هم که از قبل سوار شده بود به ناچار در وسط ما قرار گرفت ...

 هوا سرد بود و کمی سوز داشت و گرمای تاکسی می چسبید ... از محل سوار شدن مسافت زیادی دور نشده بودیم که مرد میانسال گوشی تلفن خود را بیرون آورد و شماره ای گرفت و شروع به صحبت کرد ... در تمام مدت صحبت دستش را جلوی دهانش گرفته بود که کسی صدایش را نشنود ، اما من می شنیدم ولی نمی توانستم ذهنم را متمرکز کنم و حواسم پی او و اتفاقاتی بود که تا ساعاتی قبل روی داده بود  ...

رفته رفته روی صحبتهایش حساس شدم :

• خانوم دکتر زن من داره می میره ... تو رو خدا خانوم دکتر ... آخه بیست و پنج هزار تومان پولی نیست که  .... پسرم در راهه ، تا اون موقع می تونم گوشی تلفنم رو گرو بذارم ... خانوم دکتر شما زنم رو عمل کنید من پولو تا فردا میریزم به حساب ، پسرم... الو خانوم دکتر تو رو خدا قطع نکنید ... خانوم دکتر  ، خانوم دکتر...

 با قطع شدن گوشی مرد میانسال که لهجه کردی داشت آه عمیقی کشید ... ابتدا فکر کردم از اون آدمهایی است که با این ترفند مظلوم نمایی می کنند و بعد طرف مقابل را تیغ می زنند و می روند ... کمی به جلو خم شدم و غیر مستقیم به دختری که آنطرف مرد میانسال نشسته بود ، نگاه کردم تا واکنش او را ببینم ، اما انگار او در عالم دیگری بود ...

موسیقی خیلی ملایمی با ولوم بسیار پایین در فضای تاکسی شنیده می شد ... مرد میانسال با مکث و شک و تردید دوباره شروع به شماره گیری کرد و باز هم دستش را جلوی دهانش گرفت :

•  الو خانوم دکتر تو رو خدا قطع نکنید ... خانوم دکتر بخاطر بیست و پنح هزارتومان راضی نشید زن من بمیره ، تو رو جان بچه هاتون ، خانوم دکتر ... پسرم در راهه ... خانوم دکتر تو رو خدا قطع نکنید ، قطع نکنید خانوم دکتر ...الو ، الو ...

خانوم دکتر گوشی را قطع کرد و مرد که حرفش در دهان نیمه تمام مانده بود ، پیشانیش را با تاسف بروی صندلی جلو گذاشت و دوباره آه عمیقی کشید ... حال خودم را فراموش کرده بودم ... صدای علامت تمام شدن باطری تلفن همراه مرد بلند شده بود ، گوشی تلفنی که آخرین امید مرد برای گرو گذاشتن بود داشت باطری تمام می کرد ... از راننده تاکسی خواست تا جلوی بیمارستان او را پیاده کند ، به گوشی تلفنش که صدایش بیشتر شده نگاه کردم ، کلمه " الله " روی LCD تلفن با تمام شدن باطری تلفن فید شد ....

مرد جلو بیمارستان پیاده شد ، لباس سنتی کردی به تن داشت و این بر شدت غریب بودنش افزوده بود ... تاکسی دور شد و من برگشتم و از پنجره عقب تاکسی به او نگاه کردم و دیدم که چگونه مستاصل و درمانده جلو بیمارستان ایستاده بود ...

به بیست و پنج هزار تومان می اندیشیدم  و اینکه هم ارزش چه چیزی است :

• - هزینه غذای دو روز سگ خانم دکتر؟... - یک دهم هزینه آرایشگاه خانم دکتر؟... -  انعام شاگرد آرایشگاه خانم دکتر؟... - هزینه یک وعده غذای بیرون خانم دکتر؟... - یک صدم یک دست لباس خانم دکتر؟... - یک پنجم هزینه الواطی هر روز پسر خانم دکتر؟... - هزینه بنزین پنج روز ماشین دختر خانم دکتر؟... - یک دویست ام هزینه بریز و بپاش مهمانیهای خانم دکتر ؟... - و ... - و یا معادل احساسات ، غرور ، عشق و زندگی آن مرد ؟...

در این افکار بودم که یک مسافر دیگر سوار شد و مجبور شدم به سمت دختر آنسوی صندلی نزدیک شوم ... احساس کردم بر شدت موسیقی فضای تاکسی افزوده شده است ...( صدای ترانه ) : با من برقص و خودتو بهم بچسبون ...  

 دختر در حال و هوای خودش بود و حتی به سوال راننده تاکسی در خصوص مقصدش هم جواب نمی داد ... با ایما و اشاره او را متوجه سوال راننده کردم " هد فونی " را که بگوش داشت در آورده و پاسخ راننده را داد و دوباره آنرا بگوش گذاشت ...

گیج و منگی ام بیشتر شده بود ... می خواستم از تاکسی پیاده شوم و به فضای بیرون فرار کنم ... اما صدایم در نمی آمد ... داشتم خفه می شدم ... و تاکسی در امتداد شب در حرکت بود ....