این پست بر اساس دو اتفاق واقعی بدون هیچ توضیح و تفسیری نوشته شده است

اتفاق اول ... زمان : هفته قبل نیم ساعت مانده به افطار – مکان : مسیر منتهی به خانه

سواری شخصی جلو پایم ترمز می کند ، به اتفاق یک نفر دیگر سوار می شوم ... به محض حرکت ، راننده مبلغ کرایه را دو برابر عرف معمول اعلام می کند ... حوصله سر و کله زدن را ندارم ، می گویم نگه دارد تا پیاده شوم ، اما او روی پدال گاز فشار می دهد و حرکت می کند ... دختری که از قبل توی ماشین است می گوید از او نیز کرایه دو برابر خواسته است ، راننده  با صدای بلند شعر میخواند و حرف می زند .. میگویم مثل اینکه زیادی سرخوش  و سر کیف است ، آینه را روی چهره من تنظیم می کند ، ریش دارد و رفتارش بی ادبانه است ... پسری که همراه من سوار شده کرایه اش را می دهد تا پیاده شود ، موقع پیاده شدن به من توصیه می کند تا پیاده شده و گرفتار دردسر نشوم ... دختره به حرف او گوش می دهد و درب را می کوبد و می رود ...

راننده شروع می کند به بد و بیراه گفتن پشت سر دختره ، چندین فحش هم نثار مسئولین می کند و می گوید: اینها ( منظورش دخترها ) رو که ریختن توی خیابونها باید مثل موش آتیش زد ... به زور جلوی خودم را نگه می دارم ... از سینه داشبورت ماشین ظرف غذای یکبار مصرفی را بیرون می آورد به بغل دستی اش می گوید : غذای دیروزه ، می خوری ؟ ... بعد شروع می کند به خوردن محتویات درون ظرف ... می گوید : سی سال روزه گرفتم ، الان نه می تونم و نه می خوام که روزه بگیرم ... یک ایستگاه مانده به محل پیاده شدن می گوید که دیگر جلوتر نمی رود و باید پیاده شوم ، حوصله دردسر ندارم ، کرایه عرف را می دهم و پیاده می شوم ... موقع پیاده شدن می خواهم به چهره اش دقیقتر نگاه کنم ، با کمال تعجب می بینم که لباس روحانی به تن دارد ، بدنبال عمامه اش هستم که گاز می دهد و دور می شود ....

اتفاق دوم ... زمان : یک روز بعد همان ساعت – مکان : همان موقعیت

سواری شخصی جلو پایم ترمز می کند ، به اتفاق یک نفر دیگر سوار می شوم ... کس دیگری درون ماشین نیست ... کمی جلوتر پسری که به اتفاق من سوار شده پیاد می شود و می رود ....

هیچ حرفی رد و بدل نمی شود ... کمی مانده به ایستگاه معمول راننده می گوید مسیرش به چهار راه بعدی هم می خورد ، می گویم : من نیز آن چهار راه پیاده می شوم ... می پرسد : در دنیا از چه چیز می ترسی ؟ ... می گویم : از هر چه که باید ترسید ، می ترسم ... می پرسد : از خدا چطور ؟ ... می گویم : از خدا و از هر آنچه که باید ترسید ... نزدیکی های خانه رسیده ام ، میگویم که می خواهم پیاده شوم ... می پرسد : از کرایه چطور ، می ترسی ؟ ... می گویم : سوسک شاید ترس داشته باشد ولی کرایه ترس ندارد ... دو برابر عرف معمول کرایه می دهم ، کرایه را قبول نمی کند ، می گوید : صلواتی بفرست و خداحافظ ... می خواهم به چهره اش دقیق شوم ، اما او دور می شود و من نمی توانم چهره اش را ببینم ... او آنطرف تر بدنبال صلواتی دیگر است ....