حال ( هفته گذشته)  : سر سفره شام ، سرم را که بلند کردم دو سه نفری سرجایشان نبودند ... ابتدا تلفن همراه یکی از مهمانان زنگ زده بود و با خروج سراسیمه او از اتاق بود که چندین نفر دیگه هم بدنبالش کنار سفره را ترک کرده بودند ...

چندین روزی می شد که ما هم همپای مسافرانی که ازخارج کشور آمده بودند درمهمانی هائی که گاه و بیگاه ترتیب داده می شد شرکت می کردیم ...

تقریباً همه سفره را ترک کرده و در اتاق مجاور مکالمه تلفنی تاسف بار درحال انجامی را نظاره گر هستند ... برادرجوان یکی از آشنایان طی تصادف جاده ای ، مصدوم و راهی بیمارستانی در شهرستان شده است ...

به مرور و تا آخر شب خبر تلخ تر می شود و پچ پچ های درگوشی و صحبت های پنهانی و نگاه های معنی دار مهمان ها بهمدیگر ، تاسف باری خبر را فریاد می زند ... آن آشنا در میان گریه های بی امان خود و از پشت اشک های جاریش همه اینها را می بیند ، اما بنظر باور این حقیقت تلخ که دیگر برادرش برنخواهد گشت برایش غیر ممکن می نماید ، چرا که آخر شب به این امید که فردا صبح به کنار برادر مصدومش خواهد رفت به خانه می رود ...

فلاش بک ( سیزده سال قبل ) : برادر از یک بیماری نا علاج رنج می برد ، دکترها گفته اند حتماً بایستی برای چندمین بار در بیمارستان بستری شود ، آمبولانس به در خانه آمده است و برانکارد آماده است اما او به اصرار مادر برای اینکه همچنان شاهد استواری قامتش باشد ، با رنجی بسیار راه رفته و با پای خود از خانه خارج  می شود ، مادر باور ندارد که این رفتن دیگر برگشتنی ندارد ...

نه آن شب که از بیمارستان به خانه بازگشتم و دیدم خانمهای فامیل تخت و کپسول اکسیژن و سایر لوازم پزشکی را جمع کرده و به نوعی خانه را آماده کرده اند و نه آن روز که دیدم پنهانی و بدور از چشم ما مشغول خرد کردن قند هستند و نه آن ظهر شهریور که سراسیمه به بیمارستان رفتم و دیدم در اتاق شیشه ای ICU  و زیر آن دستگاه ها و لوله و سیم ها دیگر کسی نیست ، در هیچ کدام با وجود اینکه می دیدم که دیگر کسی نیست تا برایش کپسول اکسیژن پر کنیم و شب و روزمان را برای لحظه ای دیدنش پشت ICU  بگذرانیم ، اما حقیقت تلخ را باور نمی کردم ...

اکنون پس از سالها هنوز هم باور این واقعیت برایم غیر ممکن می نماید و هر ازگاهی به نوعی فکر میکنم روزی خواهمش دید و باز خواهیم گشت به همان روزهای خوش قبل ...

حال ( هفته گذشته ) : مسجد پر از آدم است ، پدر پیر جوان تازه در گذشته بنظر در این چند روزه به اندازه تمامی عمرش پیر شده است ... درگیر نقل قولی هستم از مردی که می گفت مادرش سالها پس از مرگ فرزندش همچنان شب ها در کنار مشتی کاه خیس می خوابید تا نموری گور فرزندش را احساس کند ...

در حیاط مسجد تک پسر هفت ساله تازه فوت شده با آن موهای لخت چتری اش مشغول بازی با سایر بچه هاست ... او که خود شاهد تصادف بوده و یک شب وحشتناک و تلخ را در کنار مادرش به صبح رسانیده است ، تابلوهای تسلیت پدرش را با سایر بچه ها به بازی گرفته و بنظراز توان باور تلخی اتفاقی که برایش افتاده است عاجز است ...

مسجد تمام می شود ... می مانم تا ببینم آیا کسی دست این پسر بچه هفت ساله را خواهد گرفت تا مثل سایرین قبل از تاریکی هوا او را از کنار گلهای شعمدانی به خانه ببرد ؟ ... باد بد جوری موهای لخت چتری پسرک را به بازی گرفته است ...