پیش گفتار : چندین شرکت بزرگ مهندسی شهر جمع شده و با تشکیل کنسرسیومی اقدام به احداث یک مجموعه ورزشی در سطح شهر نموده اند که در صورت اتمام به یکی از مراکز زیبای ورزشی تبدیل شده و البته منافع مادی آن به نفع کنسرسیوم و سایر منافع  به نفع شهروندان خواهد بود ... هفته گذشته بر حسب ضرورت کاری در مجمع عمومی این کنسرسیوم به اجبار حضور یافته بودم ...

 بگذریم از این که ساعت شروع مجمع طبق دعوتنامه ساعت 6 عصر اعلام شده بود اما جلسه ساعت 30/7 با یک و نیم ساعت تاخیر شروع گردید ... بیشتر حاضرین در جلسه از مهندسین ، صاحبان شرکت ، پیمانکاران و برج سازهای  مشهور شهر بودند که با برخی از آنها آشنائی مختصری درحد سلام و احوالپرسی  ( با شدت وغلظت های متفاوت ) داشتم ،اما من که نه صاحب شرکت بودم و نه برج ساز هیچ گونه  قرابتی با آنها احساس نمی کردم و بیشتر خودم را با  آبدارچی جلسه که آشنائی قبلی ام با وی از طریق یکی از شرکتها بود نزدیکتر می دیدم ...

فاصله یک و نیم ساعتی بین حضور در جلسه تا شروع جلسه را با روزنامه ای که به همراه داشتم  پر نمودم ( و چه خوب که این روزنامه همراهم بود و گرنه بایستی یک و نیم ساعت به دیوار روبرو زل می زدم ) و البته هر از گاهی خود را از ظرف میوه ای که درمقابلم بود بی بهره نمی گذاشتم ... سایرین نیز هر چند نفر با تشکیل گروههای مختلف به گفتگو مشغول شده و از لابلای صحبتهای مختلف آنها می شد فهمید که دغدغه اصلی شان عدم تامین اعتبار مالی لازم ، جهت تکمیل پروژه های عمرانی و مشکلات دریافت وام و از این جور مسائل مالی است ...

القصه ، جلسه با فریادهای رئیس هیئت مدیره که صدایش به سختی در میان هیاهوی حاضرین شنیده می شد شروع شد و من که می پنداشتم به زودی سرو ته جلسه هم آمده و به موقع با خرید تخم مرغ  وسایل تهیه شام را به خانه خواهم رساند بیشتر از سایرین خوشحال بنظر می رسیدم ...

اما این تازه شروع ماجرا بود ، جمعی که تا دقایقی قبل تعداد صفرهای رقم پیمان هایشان در زبان نمی چرخید، کوچکترین توجهی به حقوق همدیگر و یا رعایت حقوق جلسه نمی کردند ... سوالهای تکرای که رئیس هیئت مدیره را مجبور به خواندن چندین باره گزارش خود می کرد ، اظهار نظر همزمان چندین نفر در خصوص مسئله ای، سوال های بی ربط و خارج از چارچوب دستور جلسه ، طرح سوال و یا  موردی توسط حضار که در نهایت همان طراح خلاف نظر اولیه خود رای می داد ، بحث و گفتگو دو نفره از این گوشه سالن با آن گوشه سالن و  دهها مورد دیگر فضائی را بوجود آورده بود که صدا به صدا نمی رسید... جمع حتی در خصوص اینکه رای گیری شفاهی و یا کتبی  باشد به توافق درست و حسابی نمی رسید و وقت جلسه بیهوده تلف می شد ...

هر چه زمان می گذشت تعداد زنگهای تلفن همراه من نیز بیشتر می شد و پنیر و نان و ماست و سوسیس با هر زنگ تلفن به لیست خرید اضافه می شد ، تا بدان جا که دیگر صدای اتمام شارژ باطری بلند شد ، هر جند صدای آزار دهنده این هشدار در میان سر و صدای جلسه اصلاً شنیده نمی شد ...

جلسه بدون نتیجه گیری پیش می رفت ، عده ای بحث جلسه را رها کرد بودند و با لطیفه و خاطره گوئی فضای شادی را برای خود بوجود آورده بودند ، عده ای بیخود در سالن به این ور و آن ور رفته و با دوستان قدیمی تجدید دیدار می کردند ، هیاهو و سر و صدا بقدری زیاد شده بود که دیگر صدای آنها که در خصوص موضوع جلسه صحبت می کردند ، شنیده نمی شد ... من که تمام خواندنی های روزنامه را خوانده بودم ، دوباره از نو شروع به تورق آن نمودم :

تیتر خبر :لاریجانی رئیس مجلس بعلت عدم حضور بموقع نمایندگان در جلسات مجلس گلایه نموده است و جلسه را با سه ربع تاخیرساعت 45/8 دقیقه آغاز نموده است  ...

با خود می اندیشم جلسه مجمع عمومی انجمن فیلم که چنیدین ماه قبل برگزار شد دست کمی از این جلسه نداشت ، تازه آنجا بر خلاف دستور جلسه عده ای سعی در تغییر مفاد اساسنامه انجمن داشتند ... انشاالله که جلسات جامعه پزشکان ، فرهنگیان و سایر مشاغل که اینگونه نیست ... جلسات هیئت دولت هم که بخاطر صرفه جوئی درمصرف برق بدون روشن کردن لامپ و شاید میکروفن ها برگزار می شود .حالا جلسات سر پائی و استانی هیئت دولت به کنار ... جلسات خبرگان هم که سالی یک بار برگزار می شود ، مجلس هم که آنگونه است و...

صدای زنگ موبایل مرا بخود می آورد : پس این تخم مرغ چی ... با تمام شدن شارژ باطری ، تلفن خاموش میشود وتوپ و تشر و بد بیراه های پایانی آنطرف گوشی را نمی شنوم ... ساعت یازده شب شده و بوی شام که در آشپزخانه سالن تدارک دیده شده فضا را پر نموده است ، جمع حاضر در خصوص مسائل مطرح شده به نتیجه نرسیده اند . مهندسی که در کنارم نشسته است می خواهد پیشنهاد دهد تا شام را سرو کنند و حین صرف شام بحث را ادامه دهند ...

بی درنگ عزم خود را برای ترک جلسه جزم نموده و به سمت خروجی براه می افتم ، یکی از برج ساز ها که متوجه خروج من از جلسه شده بلافاصله جلویم را می گیرد که بدون خوردن شام نمی گذارم جلسه را ترک کنی ، از او اصرا و از من انکار تا اینکه به زور مرا به آشپز خانه هدایت می کند تا حداقل شام را سرپایی میل نموده و بعد تشریف ببرم ، من نیز از درب دیگر آشپزخانه فرار را بر قرار ترجیح می دهم ...

در راه بر گشت به خانه بیشتر به این گفته دولتمردان ایمان می آورم که این مملکت توسط ... ( سانسور شده است ) اداره می شود ، که اگر نبود سایه الطاف الهی به این ملت شریف ، با این بلبشو و شیر تو شیری که در کلیه مناسبات جاری و متداول است ، روزمان به شب نمی رسید ...

پی نوشت :

اول : مثبت ترین کاری که آنروز انجام دادم خرید تخم مرغ و رساندن آن برای شام بود ، لامصب بازهم گران شده است ، بایستی فکر دیگری برای رژیم غذائی خود بکنیم ...

دوم : پیرو درج خبری مبنی بر توقف برنامه مثلث شیشه ای ، می گویند در هفته ای که گذشت نشریه ای که رضا رشید پور مدیرمسئول آن بود لغو امتیاز شده است ...

سوم : مجید مجیدی اخیراً جایزه بهترین سینما گر دینی ( ! ) پس از انقلاب را از انجمن منتقدان و نویسندگان سینمائی کشور دریافت نمود ... این امر جای هیچ تعجب ندارد فقط تعجبم در این است که چرا به مسئول انجمن سینمای یکی از شهرها که اتفاقاً هم اکنون نیز مسئول انجمن سینمای آن شهر و نیز مسئول حوزه هنری همان شهر است ، بخاطر داشتن یک عمر روح بزرگ و دارا بودن شرایط قبض و بسط روح جایزه ای داده نشد ...