به بهانه برگزاری دومین جشنواره دانشجوئی استان

انجام کار فرهنگی فی ذاته امری ستودنی و قابل تقدیر است ... جدا از تفکرات سیاست گذاران و اهدافی که آنها از برنامه ریزی چنین جریانات فرهنگی دنبال می کنند ، بی شک نتایج مثبت برگزاری این برنامه ها را بر محیط فرهنگی و هنری شهر نمی توان نادیده گرفت ....

از آنجائی که خود در این چند ساله در بطن کارهای اجرائی بیشتر برنامه های فرهنگی این شهر ( در زمینه فیلم ) خصوصاً برگزاری جشنواره ها و همایش ها بوده ام به شخصه تا زمانی که اصول و مبانی اعتقادی ام حفظ گردیده و زیر سوال نروند موافق برگزاری این برنامه ها هستم ...

برگزاری جشنواره و همایش در این دیار همراه با رنجی الیم است که همواره بر دوش مجریان آنها از شروع تا پایان برنامه بوده و تبعات آن نیز تا مدتها بعد ادامه پیدا می کند ....

آشنا نمودن و مجاب کردن سیاست گذاران و مسئولین فرهنگی نا آشنا به امور مربوطه  ، هموار نمودن امور جشنواره و همایش در راستای سیاست های انقباظی مسئولین ، جذب سرمایه و بودجه لازم جهت رتق و فتق امور ، پاسخگو بودن در برابر هزینه ها ، تشکیل ستاد های اجرائی ، تعیین کمیته های انتخاب و داوری و ده ها مسئله ریز و درشت فشارهائی است که از راس هرم فرضی بر مجریان واردمی شود و تا حل نشوند به مرحله اجرا نمی رسیم . در این مرحله مسائل و مشکلات شکل دیگری به خود گرفته و فشارها از پائین و قاعد هرم بر مجریان وارد می شود : پاسخگوئی به چرائی گزینش فیلمهای منتخب ، فیلمهای انتخاب نشده ، فیلمهای با کیفیت پائین ، فیلمهای با محتوای پائین ، فیلمهای با محتوا و مضمون مسئله دار ( از نظر مسئولین فرهنگی ) ، نحوه برگزاری و پخش فیلم ها با توجه به امکانات موجود مثلاً عدم شفافیت تصویر ویا وجود نور زیاد در سالن نمایش بخاطر فشارهای حراستی ، برنامه ریزی برای سخنرانی مسئولین غیر مرتبط در کنداکتور مراسم افتتاحیه و اختتامیه ، میزان جوایز ، داوری ها و حرف و حدیث های مربوط در این زمینه ، همه و همه خستگی چند ماهه را بر تن مجریان باقی گذاشته و اثرات مخرب آن تا مدتها گریبان گیرشان می گردد ...

بدون تعارف می توان اذعان داشت تمامی این مشکلات و مسائل ناشی از عدم آگاهی  مسئولین و  مخاطبین مربوطه است که همواره به مثابه یک نیروی بازدارنده مجریان را دلسرد نموده انگیزه لازم را از آنها می گیرد...

براستی از مسئولی که توانائی تمیز فیلم خوب و بد را ندارد و از فیلم هیچ نمی داند ، مسئولی که مراسم افتتاحیه و اختتامیه این برنامه ها را با خاکریز دشمن اشتباه می گیرد ، مسئولی که در فکر بر باد رفتن دین و ایمان هنرمندان با شنیدن موسیقی پس زمینه مراسم هاست ، مسئولی که از تاریکی هراس دارد ، مسئولی که نقد فیلم را نمی شناسد و از بولتن هراس دارد ،مسئولی که باید همیشه بالای سن باشد و جایزه بدهد ، مسئولی که همیشه بدنبال دشمن فرضی است و.... و نیز از مخاطبی که ادعاهایش بر توانای اش می چربد ، مخاطبی که توانائی درک نسبی بودن امر انتخاب و داوری را ندارد ، مخاطبی که توانائی درک شرایط فرهنگی جامعه و سیاست های جاری جامعه را ندارد ، مخاطبی که امکانات و شرایط پخش مجموعه های شهر را نمی شناسد ، مخاطبی که سالن نمایش را با کافه تریا اشتباه می گیرد ،  مخاطبی که همیشه بدنبال دشمن فرضی است و ....آیا می توان انتظاری فراتر از اینها داشت ...

برگزاری و یا عدم برگزاری ؟ این سوالی است که هر کس بر اساس اصولی که دارد پاسخ متفاوتی به آن خواهد داشت ...