قسمت چهارم : فیلم بینی

از زیر تابلو فردوسی که رد شدیم دیگه مطمئن شدم این سانس نوبت به ما می رسد....

سالن انتظار پر بود از جمعیت ، گوشه ای گیر آورده و نشستیم ... بخشی از انتهای سالن انتظار مخاطب برادر بزرگم بود :" از اون قسمت یه پرده ائی پائین میاد و فیلم بروی اون پخش میشه " ... دیگه چشم از اون قسمت  بر نمی داشتم  تا مبادا پرده پائین بیاد و من نبینم... درب سالن اصلی که باز شد جمعیت بطرف سالن نمایش هجوم بردن ، اما من از جای خودم تکان نمی خوردم و چشم بر انتهای سالن داشتم تا پرده پائین بیاد و فیلم شروع بشه ...

از اسم فیلم و یا صحنه های آن هیچ چیز در یادم نیست و خاطره اولین سینما رفتنم همین شوخی برادرم است که تا مدتها نقل محافل و خنده ما شده بود...

دوران کودکی و نوجوانی نسل من همراه با سالهای انقلاب و جنگ و بمباران بوده است ، وقایعی که همه چیز را تحت الشعاع خود قرارداده بود ... در کنار خاطراتی که برایم از این وقایع ثبت شده است یاد و خاطره فیلمهائی که به اتفاق برادر در سینما دیده ام ، کارتونهائی نظیر پلنگ صورتی و سند باد و سریالهائی نظیر طلاق ، دلیران تنگستان و سربداران  که همگی دست در دست هم تخم این شیفتگی را درمن کاشته اند لذت بخش است ...

یاد انتظار در صفهای طولانی سینماها برای دیدن فیلمهائی نظیر ارابه مرگ ، گردباد و بعدها سناتور وگلهای داوودی در روزهای سرد زمستانی آن سالهای تبریز بیشتر از خود فیلمها برایم لذت بخش است ... شب هنگام پس از اتمام فیلم و ناامید از یافتن وسیله ائی برای بازگشت به خانه وقتی مجبور می شدیم حد فاصل سینما  تا خانه را پیاده طی کنیم ، طول مسیر را  با لذتی که از دیدن فیلم برده بودم در پی برادر دوان می شدم و سناریوی بازی فردا را طراحی می کردم...

طعم این لذت را هنوز احساس می کنم  گوئی که دوباره باز خواهم گشت و دوباره آن دوران را سپری خواهم نمود، دوباره در کنار مرحوم برادر برای آرتیست فیلم سوت و کف خواهم زد و فردا خودم خواهم شد آرتیست فیلم که بچه های محل برایم سوت و کف بزنند ... 

 این احساس بچه گانه و خوشایند در همه خاطرات  مختلف زندگی من گوشه ائی را به خود اختصاص داده است ...

هجرت من از blogger به blogfa همزمان شد با نصفه کار ماندن پروژه ائی که در خصوص آشنائی خود با بعضی از دوستان و نیز وادی هنر و سینما آغاز کرده بودم... برای اینکه سر رشته سلسله مطالب از دست خود و دوستان خارج نشودبا عرض پوزش بصورت علی الحساب خلاصه ائی از مطالب گذشته را نقل می کنم تا بعد ...

 تکنولوژی

در یک نگرش ابتدائی بنظر می رسد استفاده از انواع تکنولوژی ها جزوملزومات زندگی است که بدون آنها زندگی دچار اختلال و تزلزل می شود اما در یک نگرش حرفه ائی ادامه زندگی بدون آنها امکان ناپذیر می نماید.

در محیط کار ، در خانه ، در اوقات فراغت و یا هر کجا وهر وقتی که متصور شوید ناگهان بخشی از تکنولوژی خود را بر شما تحمیل خواهد کرد.

این مقدمه بی ربط را به این دلیل آوردم تا بهانه ائی شود برای ورود به پروژه ائی که در نظر دارم در وبلاگ خویش شروع نمایم .

 سر دسته

هر سه سوار بر اسب در سر اشیبی تپه به پائین سرازیر شده و در اواسط راه از همدیگه جدا شدیم پائین تپه انتهای ماموریتی بود که محمد رسول الله به عهده ما گذاشته بود : انتقال پیام اسلام به گوش سه امپراطور بزرگ دنیا .... حالا باید می رفتم سراغ آنتونی کوئین در نقش حمزه عموی پیامبر ... همیشه همینطوری بود ، نقشهای اصلی و مهم در واقع آرتیسته همیشه با من بود بروس لی ، وی جی ، آلن دلون ، حمزه و ...

داوود و پدارم و داریوش و دو سه نفر دیگه از بچه ها دو سه سالی کوچیکتر از من بودن و من سر دسته اونها بودم ... هر کجا می رفتم پشت سر من بودن ، هر بازی پیشنهاد می دادم بازی می کردیم ، در تیم فوتبال هم کاپیتان بودم هم مربی هم شماره ده ، پنالتی هم که می شد درون دروازه هم می ایستادم ...

با هیچ کدوم از هم محله ای ها نمی شد فیلم بازی کرد مگر با اونهائی که من سر دسته شان بودم... کاپیتان و مربی و شماره ده و پنالتی بگیر و سر دسته  و آرتیست...

سه نفری مقابل سپاه قریش می ایستیم و من ( حمزه ) دیالوگ معروف آنتونی کوئین  را که منوچهر اسماعیلی با تیپ خاصی گفته است رو به سر دسته سپاه قریش با همان لحن می گویم " ما لایق شما هستیم " و جنگ سختی بین سپاه اسلام و سپاه کفر در می گیرد...

هیچ وقت جنگ احد و یا پایان فیلم را بازی نکردیم شاید من نمی خواستم حمزه با نیزه زه آلود وحشی بمیرد ... فیلم بازی ما همیشه حول و حوش جنگ بدر به پایان می رسید و می رفتیم سراغ فیلم بعدی ...

فیلم گوئی

سناریست ، کارگردان ، تهیه کننده و نقش اصلی همه فیلم بازی ها من بودم ...هنگام پریدن از بلندی ها و سرازیر شدن از تپه ها ودویدن در کوچه پس کوچه ها و سر کشیدن دزدکی در جا های ممنوعه همیشه یه حسی باهام بود، در اون لحظه ها تبدیل می شدم به نقش اصلی یک فیلم خیالی و حرکاتم رو شبیه می کردم  به آرتیست فیلم ...

بیشتر اوقات به این فکر می کردم چطور می شه یه چیزی ساخت که تو صحنه های هفت تیر بازی وقتی یکی رو با تیر می زنی در واقع اونو می کشی بشه از جریان بازی کنارش گذاشت ... به رنگ و یه جور آهن ربای مخصوص فکر می کردم ، ناخود آگاه جلوه های ویژه و طراحی لباس و صحنه و از این جور چیز ها رو وارد بازی می کردم ،آخه من سر دسته بودم...

آخر های شب خسته از بازیهای روزانه وقتی گروه مون که جور می شد یعنی وقتی که من سر دسته می شدم نوبت فیلم گوئی می شد، هر کی هر فیلمی که دیده بود و بقیه ندیده بودن برای بقیه تعریف می کرد ...

با برادر بزرگ دو سه باری سینما رفته بودم " ارابه مرگ " ، " کینگ کنگ" و"گردباد "و دو سه فیلم که اسمشون تو خاطرم نیست رو توی سینما دیده بودم ، " اژدها وارد می شود " و دو سه فیلمو توی ویدئو که اون زمان قدغن بود دیده بودم ... اکثر فیلم گوئی ها رو من می کردم با آب و تاب و از اول تا آخر ، اگر هم اون شب داستان فیلم نصفه کاره می موند و تموم نمی شد فردا شب ادامه فیلم گوئی  را پی می گرفتیم  تا بلاخره " بروس لی " از اتاق آینه بیرون بیاد و "پاتیزان "ها در زیر زمین پر آب بخاطر اینکه اسیر آلمانها نشن لوله های هفت تیر رو روی شقیقه های همدیگر بذارن وصدای شلیک رو روی پاسور هائی که در آب شناور بودن بشنویم ...